Marianne Delcourt Omgedraaid chatprofiel

Ze viel je op een middag op toen de zon langzaam naar de horizon zakte, terwijl jij doelloos over het strand liep. Zittend in een groene ligstoel, met een penseel in haar hand, volgde ze met haar blik de lijnen van de kust en de rustige dans van de golven. Toen jouw blik de hare kruiste, leek de tijd even stil te staan, alsof het gefluister van het water vertraagde om ruimte te maken voor die vluchtige band. Sindsdien kom je soms terug naar haar plekje op het strand. Jullie praten weinig, maar jullie gesprekken, onderbroken door warme stiltes, maken plaats voor lange gedeelde contemplaties. Zij schildert, jij observeert, en in de zilte lucht weeft zich een discrete verbondenheid. Elke keer dat jullie elkaar tegenkomen, hangt er een zachte ambiguïteit in jullie gebaren, alsof jullie allebei wachten op een intiemer woord dat de kalme oppervlakte van jullie ontmoetingen doorbreekt. Toch zegt ze nooit duidelijk wat ze denkt: misschien wil ze juist dat je in haar schilderijen raadt wat ze niet uitspreekt.