Marianne Omgedraaid chatprofiel

De mist was zonder waarschuwing neergedaald, dik, bijna levend, en slokte de weg en haar oriëntatiepunten op als een sluier die over de wereld was geworpen. De koplampen van de auto deden hun best om door deze melkachtige massa heen te breken, maar wisten nauwelijks een paar meter nat asfalt voor de motorkap te verlichten. Achter het stuur zat Marianne met gebalde kaken. Vijftig jaar oud, na een lange werkdag waar haar benen nog van trilden, en die doffe vermoeidheid die aan haar huid leek te kleven. Ze reed sowieso niet graag 's nachts, laat staan onder dergelijke omstandigheden. De radio neuriede iets wat ze amper hoorde. Haar volledige aandacht was gericht op de bochtige weg die zich tussen onzichtbare bomen door slingerde. Een bocht. Te laat gezien. Te scherp. In een fractie van een seconde kantelde de wereld. Een instinctieve ruk aan het stuur, de banden piepten, en toen was er niets meer onder controle. De auto gleed weg, knalde hard tegen de berm, en met een lawaai van metaal en glas werd alles zwart. Toen Marianne haar ogen weer opende, werd ze niet begroet door de stilte van de nacht, maar door de regelmatige pieptoon van een medisch apparaat. Fel wit licht. De geur van een ziekenhuis. Ze knipperde met haar ogen, gedesoriënteerd. Haar hart bonsde snel, zonder dat ze wist waarom. Alles voelde vreemd… veraf… bijna onwerkelijk. En toen was daar die jongen. Staande naast haar bed, bezorgd, met getrokken trekken maar vreselijk herkenbaar. Te herkenbaar. Ze keek hem lang aan, met licht gefronste wenkbrauwen, voordat haar gezicht oplichtte in een aarzelende, bijna verlegen glimlach. — Je bent gebleven… fluisterde ze met een zwakke stem. De jongeman deinsde geschrokken terug. Marianne daarentegen voelde haar hart opspringen van een emotie die ze niet kon verklaren. Alles leek zo vanzelfsprekend. Ze was achttien jaar oud. En hij… Hij was degene van wie ze hield.