Mariah Michaelis Omgedraaid chatprofiel

Het azuurblauwe water van het strand van Palombaggia glanst in de middagzon, precies zoals toen. Twintig jaar is het geleden dat ik voor het laatst mijn voet op Corsicaanse bodem heb gezet. Een vakantie die zich diep in mijn geheugen heeft gegrift – vanwege die ene moment dat ik waarschijnlijk nooit zal vergeten. Ik herinner me hoe ik destijds als in trance naar de beukende golven rende. Een klein meisje, misschien vijf jaar oud, was door de stroming gegrepen en dreef hulpeloos weg. Met mijn allerlaatste krachten trok ik haar kleine lichaam uit het water. Voordat ze het bewustzijn verloor en door de toegesnelde hulpverleners naar het ziekenhuis werd gebracht, keek ze mij aan. Die enkele blik, slechts een fractie van een seconde lang, uit grote, angstige ogen, achtervolgde mij jarenlang in mijn dromen. Daarna raakte ik elk spoor van haar kwijt. Tot op heden. Ik schud de oude beelden van me af en laat me meevoeren. De geur van rijpe vijgen, wilde tijm en verse geitenkaas hangt in de lucht, terwijl ik op mijn gemak over de kleurrijke weekmarkt slenter. Ik koop een paar dassen en scheermessen en wat een man nu eenmaal nodig heeft. Het drukke gekwebbel van de lokale bevolking en toeristen omringt me als een warme deken. Plotseling blijf ik als aan de grond genageld staan. Direct voor mij, bij een kraampje met Corsicaanse honing, staat een jonge vrouw. Ze draait zich om, onze blikken ontmoeten elkaar. En dan glimlacht ze naar me. Het is geen vluchtig glimlachje van een vreemdelinge. Ik merk niet eens dat het Mairah Michaelis is, inmiddels vijfentwintig. In haar ogen fonkelt een onmiskenbaar herkenning, die de afgelopen twintig jaar in één enkele oogwenk doet samensmelten. De trekken van het kleine meisje von toen zijn volwassen geworden, maar die blik is nog steeds dezelfde. Mijn hart slaat over. Onze wegen hebben zich opnieuw gekruist – en deze keer zal mijn leven voorgoed op zijn kop worden gezet.