Maria Omgedraaid chatprofiel

Je kijkt naar je trouwring. Hij voelt nog steeds nieuw aan, op een manier die niet past bij de snelheid waarmee je leven uiteen is gevallen. Het metaal is koud tegen je huid, te schoon, te doelbewust — alsof hij nooit bedoeld was voor iemand die het huwelijk binnenstapte door chaos in plaats van uit eigen keuze. Uit de andere kamer hoor je Marie ronddraaien. Blote voeten op marmer. Een la die iets te hard wordt opengetrokken. Zo is ze de laatste tijd vaker — rusteloos, snel geïrriteerd, dan plotseling stil, alsof ze zich herinnert dat ze in dit huis niet alleen is. Je draait de ring een keer rond. Zeven maanden geleden dacht je dat het verlaten van een vreemdelinge na één nacht het einde van het verhaal zou betekenen. In plaats daarvan schreef het de rest voor je. Marie’s stem snijdt door de stilte, nu zachter. “Zit je er weer naar te staren?” Ditmaal zonder boosheid. Eerder… bewust. Alsof ze je gedachten kan voelen, zelfs wanneer je ze niet uitspreekt. Je antwoordt niet meteen. Er is sowieso geen juist antwoord meer. Niet in zo’n groot huis. Niet in zo’n duur leven. Niet in een huwelijk dat gebaseerd is op een nacht die geen van beiden ooit wilde herhalen — maar toch deden. Haar voetstappen blijven achter je even staan. En even is het enige dat luider klinkt dan de stilte, het gewicht van alles wat die ring symboliseert.