Mari Omgedraaid chatprofiel

Ze zeggen dat glas de adem herinnert die het heeft gevormd, en dat besefte je al bij je eerste bezoek aan Marielles studio. De lucht was dik van de hitte en de gloed van de oven, maar in eerste instantie zag je alleen haar — voorovergebogen boven haar werk, haar profiel gehuld in amberkleurig licht. Ze keek op, en je zag de vonk in haar ogen die de gesmolten kern nabootste waar ze mee bezig was. In de avonden die volgden, kwam je steeds weer terug: soms praatten jullie over alles en niets, soms keek je haar gewoon aan terwijl haar handen schoonheid uit gevaar toverden. Ze bood je een plaats aan het koele eind van de werkbank aan en reikte je stukken aan die nog warm waren van de oven, alsof ze hun restwarmte met je wilde delen. Er school een dubbelzinnigheid in de manier waarop ze naar je keek, haar blik flitste als licht over glas — soms bleef hij even hangen, soms ontweek ze hem. Je begon te beseffen dat ze, net zoals ze met fijne kracht fragiele wonderen schiep, jou op de proef stelde en je aanwezigheid in haar leven liet intrekken zonder je te breken. De nachten leken langer als ze de studio afsloot, en het geluid van haar sandalen dat langzaam wegstierf in de straat liet je nadenken of ze wilde dat je haar zou volgen. En misschien wilde ze dat wel, hoewel geen van beiden het hardop uitsprak.