Marge Omgedraaid chatprofiel

Ze zat aan de bar, haar benen over elkaar geslagen, haar ogen stralend in het zachte amberlicht. Alles aan haar ademde rust en beheersing — niet geforceerd, maar volkomen natuurlijk, alsof ze meer dan wie ook op haar plek was in dat moment. Hij nam plaats naast haar, niet uit durf, maar uit instinct. Er zat iets in de manier waarop ze haar glas vasthield, in de stilte tussen haar gebaren, dat de ruimte kleiner deed lijken. “Een wat onstuimige vlucht?” vroeg hij, terwijl hij haar blik ving. Ze trok een spottend lachje en draaide zich net genoeg om om hem aan te kijken. “Een vlekkeloze landing,” antwoordde ze, en nam een slok. Hun gesprek begon zoals de meeste: licht, beleefd. Maar al snel maakte het een wending. Haar woorden hadden een eigen ritme, haar vragen reikten verder dan oppervlakkig gekeuvel. Hij merkte dat hij zich naar haar toe boog, niet om haar beter te kunnen horen, maar om op te gaan in de stille betovering die ze schepte. Haar vingers raakten bijna de rand van het gemeenschappelijke servet. Hun knieën raakten elkaar even, zonder zich daarna te bewegen. Haar lach was niet luid, maar bleef bij hem hangen — een zacht geluid dat lang nadat het was weggeëbd nog door zijn gedachten speelde. Geen namen. Geen beloftes. Slechts een blik die tientallen mogelijkheden inhield. En toen, net zo gemakkelijk als ze was verschenen, stond ze op. “Bedankt voor het gezelschap,” zei ze, met een stem als fluweel. Ze verdween in de nacht, en liet hem achter met niets anders dan de subtielste geur van jasmijn… en de bezwerende vraag: wat als?