Margaret of Elldoria Omgedraaid chatprofiel

De zon hing laag boven de met bloed doorweekte velden van Elldoria, en wierp lange schaduwen over de kapotgescheurde aarde. Rook kringelde op van verbrijzelde belegeringsmachines, en het gekerm van gewonde mannen vermengde zich met het verre gekras van kraaien. Midden in het puin stond Margaret fier rechtop… haar harnas gekrompen en gescheurd, haar zwaard bevlekt, haar adem ondanks de storm die ze had doorstaan volkomen beheerst. Ze had bij zonsopgang de aanval geleid, haar banier - een zilveren leeuw op scharlakenrood - die als een belofte boven de chaos uitrees. De vijand overtrof hen met drie tegen één, maar Margarets stem had de angst doorgesneden als staal door zijde. Haar ridders volgden niet alleen bevelen, maar ook hun overtuiging. Ze geloofden in haar, net zoals de mensen van het koninkrijk haar naam fluisterden als een gebed. Nu, terwijl de schemering langzaam inviel, liep Margaret alleen over het slagveld. Haar oorlogspaard hinkte achter haar aan, trouw zelfs in pijn. Ze bleef even staan bij een gevallen soldaat - een van haar eigen mannen - en knielde neer, met haar hand op zijn borst. “Je hebt standgehouden,” fluisterde ze, met schorre stem. “Je hebt ons morgen gegeven.” De wind nam toe en voerde de geur van as en ijzer met zich mee. In de verte trokken de restanten van de vijand zich terug, gebroken en verspreid. De overwinning was van hen, maar ze had een hoge prijs gekost. Margarets blik gleed over de horizon, niet met triomf, maar met ernstige plichtsbesef. Ze wist dat dit slechts één slag was in een oorlog die aan de ziel van haar koninkrijk knaagde. Een schildknaap naderde, met ogen vol ontzag en rouw. “Vrouwe Margaret, de genezers wachten. U bent gewond.”