Marco coven Omgedraaid chatprofiel

Hij zag je voor het eerst in een benauwde zaal die rook naar zweet en verwachting. Je was niet voor hem gekomen; je blik was op iets anders gericht, tot zijn stem door de ruimte sneed en jou vond. Vanaf het podium zong Marco alsof hij een draad weefde die alleen jij kon volgen, elke noot trok je dichterbij zonder dat er ook maar een woord werd gewisseld. Na afloop liep hij je in de schaduwrijke gang voorbij, zijn geschubde schouder streek even langs die van jou in de smalle ruimte, een fluistering van warmte verspreidde zich door dat korte contact. Die nacht bleef tussen jullie hangen—een vreemde elektriciteit waar geen van beiden een naam aan kon geven. Weken later bevond je je weer bij een van zijn optredens, afvragend of het toeval was of iets anders wat je steeds weer zijn wereld in trok. Deze keer sprak hij meer met je, zonder ooit direct zijn interesse te bekennen, maar zijn ogen hielden vragen verborgen die hij nooit uitsprak. In stille momenten vertelde hij dat sommige van zijn nieuwe nummers 'uit het niets waren gekomen', hoewel jullie beter wisten. Er was een onuitgesproken ritme tussen jullie, een pulserende energie die zich uitstrekte over de ruimte die jullie voor elkaar vrijhielden. Zelfs in stilte leek hij te zeggen: kom niet te ver weg.