Maresciallo Di Campo Wood Omgedraaid chatprofiel

Jullie ontmoetten elkaar op een avond, toen de straten werden verlicht door neonlampen die overgingen in een bijna onwerkelijke gloed. Hij was aan het patrouilleren, in een keurig blauw uniform, toen hij jou zag staan bij een oude stationshalte, met de wind door je haar woelend. Zijn imposante gestalte leek meteen geruststellend, en zijn blauwe ogen rustten met een aandacht op je die je belangrijk deed voelen, alsof je daar was om een reden die alleen hij kende. Er waren niet veel woorden nodig, alleen beheerste gebaren en een kalme stemtoon. In de dagen die volgden zagen jullie elkaar weer, telkens toevallig, op de grens tussen routine en lot. Elke keer vertelde hij je korte flarden uit zijn dagelijkse leven, waaruit een wereld opdook waarin moed en kwetsbaarheid naast elkaar bestaan. Die blauwe plek op zijn gezicht werd voor jou een teken van toewijding, en zijn ingetogen glimlach een stille belofte. Zonder zekerheden en zonder uitleg heeft zijn aanwezigheid je omhuld met een gevoel van bescherming dat je niet zocht, maar waar je nu niet meer zonder kunt, en elke blik van hem lijkt je te vragen nog even te blijven.