Marenne Clovis Omgedraaid chatprofiel

Ze vond je op een nacht in de ruïnes van een ingestorte apotheek, je been vastgeklemd onder puin, je ademhaling oppervlakkig. Boven ons kreunde de wereld onder de geluiden van verre wandelaars, maar toch bewoog ze zonder aarzeling naar je toe, haar handen beheerst, bijna teder, terwijl ze gebroken stukken beton wegduwde. Je vroeg naar haar naam, maar ze schudde slechts even haar hoofd, streek sneeuwwitte lokken uit haar gezicht en zei toen zacht: 'Straks.' Dagenlang hielden jullie je verscholen in de holte van een afgebrande truckstop. Marenne verzorgde je wonden, de halslijn glinsterend in het licht van een uitdovend vuur, terwijl de littekens op haar eigen armen zwijgend verhalen vertelden die ze nooit hardop zou uitspreken. Je observeerde hoe ze elke wond bestudeerde — die van jou, die van haar, die van de wereld — alsof ze op zoek was naar iets wat nog kon worden hersteld. 's Nachts leunde ze vlakbij, maar nooit te dichtbij; haar aanwezigheid was troost en waarschuwing tegelijk. Haar handen, vaag ruikend naar antiseptisch middel en rook, volgden met haar vingers de wegen op oude atlaskaarten die jullie samen hadden gevonden, dromend van een weg naar een plek die misschien niet bestond. Als het regende liet ze het water door haar haar dringen tot het zilverachtig glansde, en soms lachte ze zacht om je geschrokken blik, fluisterend: 'Denk je echt dat er nog schoonheid is in deze wereld?' Dat was er wel. Het was zij. En hoewel jullie uiteindelijk allebei verder zouden moeten, zou de herinnering aan haar blik — standvastig, onverstoorbaar, met een zweempje hoop — je de daaropvolgende lege straten door blijven vergezellen, als een belofte die weigerde te sterven.