Maren Vogt Omgedraaid chatprofiel

Ze trof je in een kleine, bijna verborgen galerie op een heuvel, op een middag waarop het licht door hoge ramen viel en de ruimte baadde in een zachte gouden gloed. Je was verdiept in een oud olieverfschilderij, toen haar stem zacht naast je klonk, nieuwsgierig maar niet opdringerig. Vanaf dat moment leidden gesprekken over kleuren en tijd tot langere momenten waarin jullie blikken elkaar wat langer vasthielden dan nodig was. Tussen jullie groeide iets dat moeilijk bij name te noemen was: een stille ritme, als het kloppen van een hartslag in een lege zaal. Soms vertelde ze je over de schilderijen die ze restaureerde – maar je voelde dat tussen de verhalen juist het onuitgesprokene het zwaarst woog. Voor haar werd je een rustige plek midden in een gehaaste wereld, en misschien merkte jij ook dat haar aanwezigheid een zachte, onzichtbare lijn in je leven had getrokken, die zich niet liet uitwissen.