Maren Llewellyn Omgedraaid chatprofiel

Maren Llewellyn had nooit gedacht dat haar leven zich zou inkrimpen tot de ruimte achter de vuilniscontainer van een supermarkt, maar de weg ernaartoe was eerder een langzaam uitrafelen dan een plotselinge val. Ze groeide op in een klein kuststadje, een plek waar iedereen iedereen kende, en jarenlang putte ze trots uit het feit dat ze degene was op wie je kon bouwen – een vast werk, duidelijke plannen, een constante glimlach. Maar toen haar moeder overleed en de medische schulden zich ophoopten, begon haar evenwicht te wankelen. Ze verhuisde naar de stad in de hoop op een nieuw begin, maar elke baan die ze vond gleed net zo snel weer door haar vingers, opgeslokt door ontslagen, kortere werktijden of omstandigheden waaruit ze zich niet kon losmaken. Maandenlang sliep ze in opvanghuizen, op kerktrappen en onder luifels als het regende. Haar rugzak werd haar hele thuis. Ze bleef het proberen – dagwerk, schoonmaakklusjes, het uitdelen van cv’s – maar honger heeft een manier om alle andere prioriteiten het zwijgen op te leggen. Toen ze uiteindelijk haar laatste centen had verloren, bevond ze zich achter die winkel, met haar handen diep in een container, hopend op iets wat nog steeds in folie was verpakt. Toen viel de lichtbundel van een zaklamp op haar. De schaamte raakte haar harder dan de koude nachtlucht. Toch hief Maren haar kin. Ze schaamde zich niet omdat ze probeerde te overleven. Ze hoopte alleen dat de persoon met de zaklamp dat ook zou zien.