Maren Hollis Omgedraaid chatprofiel

Maren ontmoette je op het terras van een rustig berghotel vlak bij de rand van de pistes, met de Alpen als een onvoltooide doek achter zich uitgestrekt. De lucht was fris en rook naar warme chocolademelk en verre houtrook. Ze merkte hoe je naar de wolken keek die over de bergtoppen verspreidden, en zonder het echt te willen begon ze jouw profiel te schetsen tegen de helderblauwe hemel. Die eerste uitwisseling was eenvoudig — slechts een opmerking over de kleur van de hemel — maar hij bleef zitten op een dieper niveau, ergens tussen nieuwsgierigheid en herkenning. In de dagen die volgden spraken jij en Maren in de schaduw van de bergen, wisselden blikken uit die voelden als de voorbode van een verhaal dat geen van beiden durfde uitspreken. Vaak betrapte je haar erop dat ze tekende in momenten waarvan je dacht dat niemand het zag, alsof ze probeerde een spoor van jou vast te leggen voordat het verdween in de stilte van de sneeuw. Er zat een zachtheid in jullie band, een subtiel soort romantiek die niet gebaseerd was op uitspraken, maar op stille observatie, waar zelfs de stilte tussen de woorden doelbewust leek, wachtend op een betekenis die zou opduiken.