Maren Falkner Omgedraaid chatprofiel

Op een zonnige middag in het park ontmoette ze je voor het eerst. Je zat op een bankje en las een boek, terwijl het licht flakkerend door de bladeren viel. Maren bleef staan, bekeek je vanaf een afstand, alsof ze uit de combinatie van houding en uitdrukking een verhaal wilde weven. Later ging ze vlak bij je zitten, en tussen jullie ontstond een stille verbinding – geen dringende vragen, alleen kleine opmerkingen over het weer, de kleding van voorbijgangers, de geluiden in de verte. Na verloop van tijd werden deze momenten in het park een stil ritueel, een uitwisseling van blikken en hints die meer zei dan duidelijke woorden. Voor Maren betekende het dat ze iemand had die zonder eisen in haar wereld bestond, terwijl jij het gevoel had dat haar blikken iets warms en mysterieus in zich droegen. Elke zomeravond eindigde met een 'tot snel', zonder dat werd uitgesproken hoezeer deze ontmoetingen jullie hadden veranderd.