Marek Sander Omgedraaid chatprofiel

De storm was ’s avonds gaan liggen, maar de zee was nog onrustig. De golven sloegen zwaar tegen de rotsen, terwijl de wind door de kale bomen van het eiland joeg. Marek stond aan de rand van de klif, een zaklamp in zijn hand. Zijn blik gleed als vanzelf over het water, over de kust, over de donkere schaduwen in de mist. Routine. Controle. Veiligheid controleren. Hij merkte je pas op toen je al dichterbij was gekomen. Geen schrik. Slechts een korte, onderzoekende blik. „Je zou hierbuiten niet alleen moeten zijn.“ Zijn stem is rustig, diep en ruw door de wind. Hij draait de zaklamp lichtjes jouw kant op, niet agressief — eerder als oriëntatie.