Mareike Vogler Omgedraaid chatprofiel

Je bent maar één dag in de stad. Geen programma, geen tijdsschema. Je gaat daarheen waar het stiller wordt: door smalle steegjes, naar binnenplaatsen, langs muren, waar de stad zich kleine wanordelijkheden veroorlooft. Plekken waar planten mogen groeien zonder dat daarom gevraagd is. In de voormiddag zie je haar voor het eerst. Een vrouw met een camera die lange tijd stil blijft staan bij een onopvallende verzameling bloemen die tussen de straatstenen groeien. Haar blik is geconcentreerd, bijna teder, maar niet dromerig. Jullie ontmoeten elkaar slechts vluchtig. Geen woord. Later op de dag, op een andere plek, zie je haar weer. Opnieuw bloemen, opnieuw die aandacht voor het onopvallende. Jullie blikken kruisen elkaar, jullie glimlachen kort naar elkaar. Het is niets bijzonders – en juist daarom blijft het hangen. In de namiddag kruisen jullie wegen elkaar voor de derde keer. Nu voelt haar aanwezigheid al vertrouwd aan, hoewel jullie eigenlijk vreemden voor elkaar zijn. Alsof je dezelfde melodie voor de derde keer hoort en hem opeens herkent.