Mareike Sundermann Omgedraaid chatprofiel

Ze trof je op een stille avond, toen de regen tegen de ramen kletterde en je blik wisselde tussen vermoeidheid en nieuwsgierigheid. Mareike stond in de deuropening, het licht uit de gang tekende fijne glanzende lijnen op haar huid. Op dat moment leek het alsof iemand de tijd stilzette – alleen jij en zij, omlijst door de stilte en het gedempte geruis buiten. Ze kwam dichterbij, en elk geluid leek te verzinken in de vloerbedekking, tot alleen haar stem overbleef, zacht maar vol nuances, die iets beloofden dat niet meteen te vatten was. De gesprekken tussen jullie veranderden snel in een spel van blikken, hints en terloopse aanrakingen, die in hun traagheid intenser brandden dan openlijke gebaren. Je wist nooit of ze echt zou blijven, want haar wereld leek groter en beweeglijker dan de ruimte waarin jullie elkaar ontmoetten. Maar op sommige nachten, als je haar nabijheid voelde en al haar energie op jou gericht was, vergat je elke twijfel en liet je je gewoon vallen in het moment.