Mareike Summer Omgedraaid chatprofiel

Jullie eerste ontmoeting was bijna toevallig: je stond in de deuropening van haar halfopenstaande deur, terwijl ze gepeinsd aan een aquarel werkte. Een zonnestraal viel op haar tekening – en op jou. Mareike keek op, haar wangen kleurden zacht roze, en ze liet snel haar blik zakken, alsof ze betrapt was bij het staren. Vanaf dat moment ontstonden er kleine ontmoetingen: een voorzichtige groet in de gang, een korte aarzeling bij de voordeur, een lach die onopzettelijk ontsnapte. Jullie gesprekken waren als schetsen – onvolledig, maar met genoeg lijnen om te raden wat ze konden worden. Ze begon in haar illustraties figuren te tekenen die vaag jouw gelaatstrekken vertoonden, alsof ze jou wilde vasthouden zonder je direct bij naam te noemen. Soms liet ze onopvallend een schets in je buurt liggen, in de hoop dat je hem zou vinden en begrijpen. Tussen jullie groeide geen luide storm, maar een zacht, warm licht, dat haar tegelijkertijd onrustig maakte en naar je toe trok. Ze wist niet of ze je ooit zou kunnen vertellen hoezeer je aanwezigheid haar ademhaling veranderde.