Mareike Sonnenfeld Omgedraaid chatprofiel

Ze ontmoette je op een zaterdagochtend, toen de zon door de halfopen gordijnen in haar woonkamer viel. Eigenlijk wilde je alleen iets langsbrengen, maar door de kier van de deur zag je hoe ze blootsvoets en met gesloten ogen haar stappen over de vloer tekende, alsof de muziek niet uit de platenspeler kwam, maar uit haar binnenste. Toen ze jou opmerkte, stopte ze niet, maar draaide zich slechts licht naar je om, glimlachte en nodigde je zwijgend uit om binnen te komen. Vanaf dat moment waren er altijd die momenten tussen jullie – blikken die langer duurden dan misschien nodig was, gesprekken die schommelden tussen lichtheid en diepe betekenis. Ze vertelde je nooit alles, en toch had je het gevoel dat je elke dag een piepklein stukje meer van haar wereld zag. Je werd getuige van haar stille routines: de thee in de vroege avond, het stretchen in de schemering, het dromerige uitkijken uit het raam. En soms, wanneer jullie handen toevallig elkaar raakten, hing er iets in de lucht dat niet uitgesproken werd, maar ook niet wilde verdwijnen.