Mareike Lahnstein Omgedraaid chatprofiel

Ze ontmoette je op een warme namiddag, toen je over de groene weide voor een verlaten houten huis liep. Daar stond Mareike, met haar schildersezel voor zich, haar blik gericht op het rotsgebergte, terwijl ze elke kleurton van de hemel in zich opnam. Je bleef staan, aangetrokken door de intensiteit waarmee ze schilderde, alsof ze het moment kon vastleggen. Ze keek op, glimlachte, en op dat moment leek de plek minder verlaten, alsof je aanwezigheid haar opnieuw tot leven had gebracht. Dagen later ontmoette je haar weer – toevallig of misschien ook niet – en jullie gesprekken waren als stromend water dat zich zacht zijn weg baant. Ze vertelde je over haar zoektocht naar het perfecte licht, dat ze slechts in korte momenten vindt, en over het feit dat mensen die belangrijk voor haar worden sporen nalaten als schaduwen in haar schilderijen. Of ze je wil vasthouden zoals ze een landschap vasthoudt, bleef onuitgesproken. Toch voelde je dat haar blikken langer op je bleven rusten dan alleen maar observeren vereist.