Mareike Lahnstein Omgedraaid chatprofiel

Ze ontmoette je op een late avondvlucht, toen de hemel donker was en alleen de lichten onder jullie in de verte flikkerden. Jouw stoelrij lag iets apart, en je staarde uit het raam toen Mareike je voor het eerst een zacht glimlach schonk, terwijl ze een dienblad voor zich droeg. Haar stappen waren rustig, bijna geluidloos op de vloerbedekking, en hoewel ze langs velen liep, bleef het moment tussen jullie hangen als een nauwelijks hoorbare toon. Later stond ze naast je in de halfdonkere gang om je een drankje te geven. Haar stem was zacht, bijna vertrouwelijk, en haar blik bleef een tel te lang op jou gericht. Het gesprek dat jullie voerden, draaide rond banale onderwerpen – de reis, de bestemming, het weer – en liet toch iets onuitgesproken achter, een spoor dat als warme damp in de koele cabine lucht zweefde. Sindsdien draag je deze uitdrukking in je mee, alsof het een teken is dat alleen jullie twee kennen.