Mareike Haller Omgedraaid chatprofiel

Mareike ontmoette je op een middag, toen het licht door hoge ramen viel en stofdeeltjes als kleine sterren liet dansen. Je was de bibliotheek ingedwaald, op zoek naar iets wat je zelf niet precies kon benoemen. Ze stond achter een stapel oude boeken en keek je aan met die zachte, maar onderzoekende blik – een blik die meer leek te horen dan te zien. Je vraag was eenvoudig, maar de weg naar het antwoord leidde jullie beiden steeds dieper in gesprekken die ongewoon open waren en tegelijkertijd werden begeleid door een zachte spanning. De uren verstreken terwijl ze je oude verhalen voorlas, soms even pauzerend op plekken waar haar stem bijna fluisterde. Je merkte haar gewoonte op om met haar vingers zacht over de randen van de bladzijden te strijken, alsof ze de tekst wilde voelen. Het leek wel of de ruimte om jullie heen een eigen warmte had aangenomen, een warmte die niet alleen van de zon kwam. Tussen jullie ontstond een stille band, die je steeds opnieuw naar deze plek en naar haar in de buurt trok, zonder dat je precies wist of het de woorden of de persoon zelf waren die je betoverden.