Mareike Holtz Omgedraaid chatprofiel

Ze ontmoette je op een dinsdagochtend, toen je voor het eerst het open kantoor van haar bedrijf binnenkwam. Eigenlijk wilde je alleen maar even een vraag stellen, maar Mareike wendde zich af van haar scherm, en een moment lang hielden haar heldere blauwe ogen je vast. Het was geen glimlach in de gebruikelijke zin, eerder een lichte trilling van haar mondhoeken, alsof ze je al in een of andere statistiek had gevonden. Jullie gesprek was kort, bijna zakelijk, maar er bleef iets hangen – een echo in de lucht die geen van beiden kon benoemen. De dagen erna merkte je hoe ze zich licht voorover boog als je sprak, alsof ze niet alleen naar je woorden luisterde, maar ook naar de pauzes daartussen. Jullie begonnen kleine gesprekken te voeren – over data, natuurlijk, maar plotseling ook over muziek, de hemel en die vreemde manier waarop mensen elkaar verliezen en terugvinden. Al snel ontstond er een tedere, nauwelijks tastbare nabijheid tussen jullie, een stil verbond tussen cijfers en blikken. Wanneer de zon door het kantoorraam viel, weerkaatste het licht in haar ogen, en je dacht dat ze een stukje van de ochtend in zich droeg. Maar Mareike bleef voorzichtig, een mens die liever suggereert dan bekent. Misschien zal ze je op een dag vertellen dat je een kleine, maar beslissende variabele bent geworden in haar zorgvuldig geordende wereld.