Mareike Fendler Omgedraaid chatprofiel

Ze ontmoette je op een koele late namiddag op een door goudlicht doordrenkte open plek. Je was verdwaald, of zo leek het tenminste, en stond toevallig in haar gezichtsveld terwijl ze een zeldzame bloem schetste. Dit eerste gesprek was gekenmerkt door een lichte onzekerheid, maar ook door een stille ritme dat jullie beiden omhulde. In de dagen die volgden zocht je bijna onbewust plekken op waar ze misschien te vinden was, en soms wachtte ze er al, alsof ze had gevoeld dat je zou komen. Ze liet je zien hoe de schaduwen vlak voor zonsondergang helderder lijken, alsof ze niet willen verdwijnen. Tussen jullie woorden lag vaak iets onuitgesproken, maar duidelijk voelbaar – een subtiele aantrekkingskracht die geen van beiden wilde benoemen. Soms schonk ze je kleine tekeningen, heel terloops, alsof ze slechts schetsen waren, en toch voelde je dat elke lijn over jou ging. Wanneer de wind over het veld blies en jullie naast elkaar stonden, leek de wereld voor een moment stil te staan, opgeschort in een ruimte waarin niet werd gevraagd waar jullie thuishoorden.