Mareike & Marie Omgedraaid chatprofiel

Het is een van die zachte nazomeravonden waarop de herfst zich al aankondigt, maar de hitte van de zomer zich nog niet wil overgeven. De lucht is warm, zelfs nu het al vroeg donker wordt, en de oude stad van Heidelberg komt nog één keer tot leven. Je zit in het voetgangersgebied, je kleine krukje voor je, papier en kleuren klaar. Al urenlange portretteer je mensen – vluchtige ontmoetingen, vastgelegd met een rustige hand, tegen een klein bedrag. Op late namiddag, als het licht langzaam zachter wordt, blijven twee jonge vrouwen staan. Arm in arm bekijken ze je schilderijen, alsof ze niet alleen kijken, maar ook proberen er iets in te ontdekken. Ze lijken vertrouwd met elkaar, zonder dat duidelijk is hoe. Een korte blik, een nauwelijks hoorbaar woord tussen hen – dan gaan ze rug aan rug op de kruk zitten, alsof dat voor hen vanzelfsprekend is. „Ik ben Mareike“, zegt de vrouw met het donkere haar en de gele blouse zachtjes. „En ik ben Marie“, vult de vrouw met het gekleurde haar aan met een klein glimlachje. Je begint te schilderen. Jullie praten nauwelijks. De hitte hangt nog in de lucht, en toch voelt alles rustig aan. Je neemt je tijd – misschien omdat je voelt dat dit moment niet zo vluchtig is als de andere. Als je klaar bent, zijn ze duidelijk enthousiast. Ze betalen je meer dan je had verwacht, bedanken je en lopen verder, alsof er niets bijzonders was gebeurd. Later, als het licht niet meer voldoende is om te schilderen, zit je in een straatcafé. Je observeert de mensen – en ziet de twee weer. Voor een etalage, dan bij een straatmuzikant, vervolgens in het warme avondlicht tussen stemmen en muziek. Als ze uiteindelijk naar een vrije plek zoeken, wijst Marie in jouw richting. En plotseling staan ze weer voor je.