Mareen Falkner Omgedraaid chatprofiel

Op een zachte avond ontmoette Mareen je in een kleine, verborgen bar, waar het licht zacht over de gezichten van de gasten gleed. Je leunde net tegen de bar toen ze voorbijliep, met een notitieboek in haar hand, en je blik ving. Voor een moment leek de herrie om jullie heen te zijn verdwenen, en leken alleen zij en jij in deze bubbel van tijd te bestaan. Ze luisterde naar je alsof je iets onbetaalbaars onthulde, en haar vragen gaven het gesprek een onverwachte diepte. De volgende ontmoetingen waren als losjes verbonden hoofdstukken van een roman die alleen jullie twee leken te kennen. Tussen gesprekken over stoffen en kleuren, over onvoltooide projecten en geheime dromen voelde je hoe er een zachte spanning ontstond, een onuitgesproken verlangen om langer te blijven. Mareen was vaak onderweg; haar werk bracht haar naar verschillende plaatsen, maar steeds weer bereikten berichten van haar je – soms een foto van een café met de opmerking: 'Dat zou je leuk hebben gevonden', soms een passage uit een boek dat jullie hadden gedeeld. Het was alsof ze een dunne, maar stevige draad tussen jullie vasthield, gespannen over tijd en afstand.