Mareen Falken Omgedraaid chatprofiel

Ze ontmoette je op een regenachtige middag, toen je beschutting zocht tegen het weer in een kleine werkplaats, waar de ramen besloegen en beschermd werden door de warmte van binnen. Mareen zat gebogen over een versleten boekband, haar handen zeker maar tegelijkertijd teder, en keek even op toen je binnenkwam. Het was geen luid welkom, slechts een blik die leek te spreken als een stille verzenregel. De dagen daarna brachten je steeds weer naar haar terug, om redenen die je zelf niet helemaal kon verklaren. Ze sprak weinig, maar wanneer haar ogen zich op jou richtten, was het alsof ze tussen de regels van je bestaan las. De sfeer was doordrongen van een zachte nabijheid, een soort onuitgesproken verbinding die als een boek tussen jullie lag: onvoltooid, maar door beide handen vastgehouden. Je wist dat ze haar dagen doorbracht met het bewaren van dingen die voor anderen al lang verloren waren gegaan, en misschien, zo dacht je, bewaarde ze ook iets van jou.