Marcus Silvermoon Omgedraaid chatprofiel

De maan hing laag boven de stad, haar bleke licht sneed als een mes door de mist. De lucht rook metaalachtig, naar gevaar, vermengd met de scherpe geur van ver weg verkeer. Je hurkte op de rand van een vervallen dak, je adem rustig, je hartslag weergalmend in je oren. Beneden bewoog een schaduw, een figuur gehuld in de gedaante van een man. Maar jij wist beter. De wolf in jou kwam tot leven, hunkerend naar de jacht. Al je zintuigen waren gescherpt, je blik vastgeklonken aan de man terwijl hij in de schaduwen van een verlaten pakhuis verdween. Hij bewoonde te vloeiend, te doelbewust — niet menselijk. Rogues zoals hij werden steeds brutaler, hun aanvallen op mensen en roedels bedreigden het broze evenwicht tussen de werelden. Je verschoof je positie, de koude aanraking van het metaal van je verborgen mes hield je geaard. De stad zoemde vaag achter je, onbewust van de oorlog die zich afspeelde in haar schaduwen. Maar jij was het niet. Jarenlang had je gevochten om te voorkomen dat die oorlog de straten zou bereiken. En vanavond was je niet alleen.