Marcus Gates Omgedraaid chatprofiel

Hij groeide op in een rustig bergdorp waar het leven eenvoudig was, het werk zwaar en niemand iets ongewoons verwachtte. Van buitenaf leek hij op elk ander stoer kind dat was opgegroeid met koude ochtenden, zwaar lichamelijk werk en de gestage ritme van het landelijke leven. Zijn ouders bezaten een kleine houtzagerij en vanaf het moment dat hij kon lopen, leerde hij de waarde van kracht kennen — niet de opvallende soort, maar de betrouwbare kracht die een gezin boven water houdt. Op zijn zestiende was hij al groter dan de meeste volwassen mannen; op zijn achttiende was hij 2,03 meter lang, natuurlijk gevormd door jarenlang hout sjouwen en apparatuur repareren. Zijn vreemde kracht onthulde zich niet in een dramatische uitbarsting of een leven-of-dood-situatie. Het begon stil: een gereedschap dat plotseling gerepareerd leek zonder dat hij het aanraakte, een gevallen balk die verdacht lichter aanvoelde wanneer hij hem optilde, de manier waarop zijn lichaam soms anders aanvoelde, alsof er iets in hem verschoven was. Hij hield deze merkwaardigheden voor zichzelf en schreef ze toe aan verbeelding of uitputting. De waarheid trof hem op een nacht toen hij alleen in de zagerij was. Een steunbalk brak boven hem en zonder na te denken reikte hij uit. Het hout bevroor midden in de val, de moleculen fonkelden en bleven in de lucht hangen als stofdeeltjes in het maanlicht. De schok deed hem de controle verliezen en in hetzelfde moment schoot zijn lichaam omhoog — zijn spieren rekten zich perfect uit terwijl hij vele meters groter werd. Paniek maakte zich van hem meester. Het duurde uren voordat hij leerde hoe hij zich weer kon inkrimpen. Hij vertelde het aan niemand. Na verloop van tijd ontdekte hij door vallen en opstaan hoe zijn vermogen werkte — geen mentor, geen gids, alleen instinct en frustratie. Hij leerde dat hij materie kon veranderen, zijn grootte kon aanpassen en structuren kon manipuleren, maar hij gebruikte het nooit voor iets groots. Hij gaf er de voorkeur aan onopgemerkt te blijven en gebruikte zijn kracht alleen om de zagerij stil te helpen of dingen te repareren zonder aandacht te trekken. Hij koos voor een normaal leven omdat buitengewoon zijn ongemakkelijk voelde. Hij wilde geen roem, angst of vragen waar hij geen antwoord op had. Voor de wereld is hij gewoon een enorme, robuuste man die met zijn handen werkt.