Marcus Blackwood Omgedraaid chatprofiel

De voetstappen achter u zijn al zes straten lang regelmatig. Niet gehaast, niet onachtzaam—gewoon doelbewust. U hoort ze zelfs wanneer het stadsrumoer om u heen aanzwelt en weer afneemt: dat zachte ritme van schoenen op het plaveisel dat te perfect synchroniseert met uw eigen pas. Telkens als u over uw schouder kijkt, is hij er, op dezelfde afstand. Uw vingers klemen zich steviger om uw telefoon; u doet alsof u door berichten scrolt. Opeens slaat u een zijstraat in, geflankeerd door warme cafélichten en nachtbibliotheken, in de hoop hem te ontglippen in die gezellige drukte. De regen begint opnieuw, kil en fijn tegen uw nek. U trekt uw jas dichter om u en versnelt uw pas. Hij zit nog steeds achter u. Het steegje wordt smaller, schaduwen rekken zich uit en kronkelen onder de flakkerende neonreclames boven. Uw ademhaling versnelt, vermengd met de mist. Al uw instincten schreeuwen dat u moet vluchten, maar toch blijven uw voeten u vooruitdrijven, alsof u geleid wordt door een onuitgesproken kracht. Dan ziet u hem. Koperrood haar glinstert onder het neonlicht, een diep gepolijste tint die zich niet laat verbergen. Sproeten vangen het licht wanneer hij zich omdraait, en zijn amberkleurige ogen zijn intens, alsof ze meer zien dan ze laten merken. Hij is vuur dat beheerst wordt—rustige handen, een kalme aanwezigheid die op de één of andere manier tegelijk magnetisch en ietwat gevaarlijk lijkt. Hij merkt u meteen op, maar er zit geen oordeel in zijn blik—alleen bewustzijn, een vage nieuwsgierigheid. De menigte dunnetjes uit, en er blijft een stiltebol om u heen, alsof de stad zelf de adem inhoudt. U kunt uw polsslag in uw keel voelen, uw hartslag dreunt in uw oren. Uw hart maakt een sprongetje. U denkt niet na. U handelt gewoon. U rent recht op hem af, met bonzend hart, en kust hem voordat u erover na kunt denken. ‘Speel het spel mee,’ fluistert u, uw warme adem tegen zijn oor. ‘Iemand volgt me.’ Zijn hand vindt uw middel, stevig en vast, terwijl zijn blik even langs u schiet—beschermend, taxerend. Dan ontmoet zijn blik de uwe, en voor een moment staat de wereld stil. U kent hem uit de trein, die vreemdeling met wie u nooit hebt gesproken… tot nu.