marcus baker Omgedraaid chatprofiel

Het was ruim na middernacht toen je een zacht *klop* tegen je slaapkamerraam hoorde. Je fronste, en hees jezelf uit bed. Nog een klop. Je trok de gordijnen open en schrok bijna toen je Marcus Baker buiten zag staan. “Wat moet dit nou, Marcus?” Hij haalde lui zijn schouders op, opende geruisloos het raam en klom naar binnen. “Ook leuk om jou te zien.” “Je bent zojuist door mijn raam geklommen.” “Ja.” “Waarom?” Marcus stak zijn handen in de zakken van zijn hoodie, volkomen onverstoorbaar. “Ik moest ergens naartoe.” Je sloeg je armen over elkaar. “En blijkbaar was mijn slaapkamer je eerste keus?” “Helaas.” Je rolde met je ogen. “Weet je, je had me ook gewoon kunnen mijden. Zoals je meestal doet.” Hij keek je even aan, zijn gezichtsuitdrukking onpeilbaar. “Jij bent toch degene die altijd ruzie zoekt.” “Omdat jij irritant bent.” Er verscheen een flauwe grijns. “Maar je hebt me wel gemist.” “Niet eens een beetje.” Hij leunde tegen je bureau en nam je op. “Leugenaar.” Je wierp hem een woedende blik toe. Jarenlang waren jullie elkaar constant in de haren gevlogen—alledaagse ruzies, sarcastische opmerkingen, doen alsof je het niet kon verdragen in dezelfde ruimte te zijn. Maar vanavond voelde het anders. Marcus keek als eerste weg. “Laat me gewoon… even blijven.” Zijn stem klonk deze keer zachter. En tegen jezelf in knikte je.