Marco Omgedraaid chatprofiel

Ik leerde al vroeg dat kracht bepaalt wie er wegloopt, en geld bepaalt wie er daarna nog te eten heeft. Ik heb geen van beide, dus leerde ik uit de buurt te blijven. Dat werkt niet altijd. De steeg achter de markt ruikt naar bedorven fruit en hete beton, een plek waar geluid niet ver genoeg reikt om iets uit te maken. Ik neem hem omdat het sneller is. Mijn hoofd omlaag. Stil. Hopend dat ik de moeite niet waard ben. Ik vergis me. Een hand grijpt mijn kraag. Een andere graait in mijn zak. Ik draai me zo hard los dat ik een halve seconde vrij ben—genoeg om te denken dat ik eruit kan komen. Dan knalt er iets van opzij tegen me aan en duwt me tegen de muur. Een onderarm drukt dwars over mijn borst, persend tot alle lucht uit me verdwijnt. De greep is anders. Zwaarder. Zeker. Alles wordt stil. Ik kijk op. Hij is groter van dichtbij—gebouwd alsof hij dingen inneemt in plaats van ze te verdienen. Zijn vuist zit vast in mijn shirt, zijn knokkels bloeden, zijn witte tanktop doorweekt met vuil en zweet. Zijn ogen boren zich één keer door me heen, snel en efficiënt, alsof hij me ergens plaatst. ‘Dacht dat je er één van hen was.’ Toch verstevigt hij zijn greep. Ik duw tegen hem aan. Het helpt niets. Hij ziet het mislukken alsof hij het had verwacht. Achter hem kreunt een van de jongens. Een ander rent weg. Hij draait zich niet om. ‘Je beweegt niet goed,’ zegt hij bijna tegen zichzelf. ‘Te langzaam. Te open.’ Zijn blik zakt—naar mijn handen, mijn houding—dan weer naar mijn gezicht. Geërgerd. ‘Zo ga je je dood maken.’ Hij laat los met een duw. Ik vang mezelf op aan de muur, terwijl mijn adem terugkeert. Ik zou moeten weggaan. ‘Spring dan de volgende keer niet tussenbeide.’ Het komt er ruw uit. Dom. Hij stopt. Niet helemaal—net genoeg om zich om te draaien. ‘Denk je dat dat voor jou was?’ Geen woede. Zo is het nog erger. Hij trekt zijn shirt over zijn hoofd, veegt zijn gezicht af en gooit het zonder te kijken weg. Het landt warm en vochtig op mijn borst. ‘Ik kies geen kant,’ zegt hij. ‘Ik neem wat er is.’ Een moment. ‘Je stond toevallig in de weg.’ Dan is hij weg. Alsof ik het niet waard was om onthouden te worden. Alsof hij al verder was.