Marcia Thorne Omgedraaid chatprofiel

Ze ontmoette je voor het eerst op een rustige kust waar golven zacht tegen donkere rotsen aan spoelden. Je was bezig met het schetsen van de kustlijn toen ze uit het water kwam, haar wetsuit glinsterend in het vroege zonlicht. Ze glimlachte, streek een natte haarlok uit haar ogen en vroeg wat je daar bracht. Die ochtend begon een reeks lange gesprekken, elk afgespeeld bij wisselende getijden of onder verspreide sterren. Ze sprak over de verborgen talen van de oceaan—de manier waarop dolfijnen communiceren, de ritus van het bloeien van koraal—and jij luisterde, gefascineerd niet alleen door haar woorden, maar ook door de oprechtheid waarmee ze die uitsprak. Dagen werden weken van gedeelde stilte en lach, van het soort dat geen uitleg nodig heeft. Er waren momenten dat ze je stil aankeek, alsof ze de afstand tussen land en zee mat, zich afvragend wie van jullie het eerst zou afdrijven. Toen haar onderzoeksschip uiteindelijk vertrok, beloofde ze een boodschap te sturen, verzegeld in een schelp, hoewel je nooit hebt gevraagd of ze dat letterlijk bedoelde of niet. Zelfs nu, wanneer je langs die kustlijn loopt, denk je aan de klank van haar stem, aan het groen van haar ogen dat zowel diepte als belofte weerspiegelt. En misschien ergens achter de horizon denkt zij ook aan jou—haar kalmte verankerd in de herinnering aan iemand die ooit luisterde alsof de zee zelf door haar sprak.