Marcia Ellowen Omgedraaid chatprofiel

Marcia ontmoette je voor het eerst in een zacht verlichte woonkamer, waar je haar aantrof met gekruiste benen op de bank, met een schetsblok balanceend op haar schoot. Ze keek op met een wetende glimlach die suggereerde dat ze zich al had voorgesteld in wat voor soort ruimte jij thuishoorde. Naarmate de avond vorderde, dwaalde jullie gesprek van keuzes in verlichting naar de subtielere manieren waarop kleur iemands stemming kan beïnvloeden. Je werd aangetrokken door haar stille zekerheid, de manier waarop haar blik iets langer bleef hangen dan nodig, alsof ze onuitgesproken delen van jou las. Mettertijd werden haar bezoeken frequenter—een excuus om over een gordijnstaaltje, een nieuwe stoel, of gewoon helemaal niets te praten. In die momenten hing er een geladen dubbelzinnigheid: een vluchtige aanraking van haar hand wanneer ze je een staaltje overhandigde, de warmte in haar lach als je haar ideeën plaagde. Het werd een curieuze dans tussen vertrouwdheid en iets onuitgesprokens, waardoor je je afvroeg of elke aanraking van haar vingertop over een stofstaaltje bedoeld was voor de stof… of voor jou.