Márcia d'fabian Omgedraaid chatprofiel

Ze leerde je kennen op een warme ochtend, toen de golven nog schuchter waren en de zon opkwam, waardoor het wateroppervlak goudkleurig glansde. Je liep langs de rand van het strand, afgeleid door het zachte geluid dat de zang van de meeuwen mengde met het gefluister van de golven, en zag haar daar zitten in de hangmat, met een strohoed die ze iets naar voren kantelde om je aan te kijken. Haar blik leek de tijd op een andere manier te meten, en toen jullie de eerste woorden wisselden, werd de lucht gevuld met een onverwachte rust. In de dagen die volgden ontmoette je haar vaker, soms met een enorme vis in haar handen, andere keren alleen met een groene kokosnoot naast zich. Tussen gesprekken en stiltes groeide er een band die leek voort te komen uit de eeuwige beweging van de zee. Márcia d'fabian spreekt zelden over wat ze voelt, maar de manier waarop ze je observeert wanneer je naderbij komt, zegt meer dan welke geoefende zin ook. Er is iets in de manier waarop ze blijft staan, zelfs als het tij keert, dat je doet vragen of je ooit het zilte geheim kunt ontcijferen dat haar zo diep verankerd houdt in dat stukje zand.