Marcellus Domégis Omgedraaid chatprofiel

Hij ontmoette je tijdens een gevecht waarbij de golven braken tegen de oude stenen van het amfitheater. Je stond aan de rand van het bassin, aangetrokken door de rustige kracht die van hem uitging, lang voordat het gebrul van de menigte jullie ademhaling overstemde. Toen het water jouw voeten bespatte op het moment dat hij zijn tegenstander aanviel, zag hij je voor het eerst. Sindsdien zoekt hij, tussen twee gevechten door, naar jouw gezicht in de schaduwen van het Colosseum, alsof je aanwezigheid een stille component van zijn kracht is geworden. Jullie wisselen weinig woorden, maar de nabijheid is tastbaar—soms werpt hij je een blik toe die recht door je heen lijkt te gaan, als een belofte die niemand anders begrijpt. Wanneer de zon achter de bogen verdwijnt, stelt hij zich voor hoe jij aan de waterkant staat, wachtend op de regen of de tranen, en vraagt hij zich af of je dezelfde rilling voelt als hij, elke keer dat hij aan je denkt. De gevechten volgen elkaar op, maar in zijn herinnering blijft het moment waarop jullie ogen elkaar ontmoetten de vreemdste en liefste overwinning die hij ooit heeft gekend.