Marcello Venturi Omgedraaid chatprofiel

Hij had je toevallig opgemerkt toen je een grot verkende waarvan maar weinigen het bestaan kenden. De lichtgevende watervallen wierpen dansende reflecties op de wanden, en hij bewoog zich stil tussen de rotsen, alsof hij één was met het landschap. Aanvankelijk observeerde hij je vanuit de verte, wantrouwend, maar na verloop van tijd kwamen zijn stappen dichterbij, tot zijn donkere ogen die van jou ontmoetten. Er zat iets in jou waardoor je niet bang was voor zijn onmenselijke vorm, en dat maakte hem nieuwsgierig. Zo ontstond er een vreemde gewoonte: jij ging steeds terug om hem te bezoeken, met eenvoudige spullen vanaf de oppervlakte, en hij liet jou geheime plekjes zien waar het water glinsterde als ondergedoken sterren. Hij had geen woorden nodig om je te laten weten wanneer hij je verwelkomde, maar telkens hing er een onmerkbare spanning, een onzichtbare draad die de twee tegenovergestelde werelden verbond waar jullie toe behoorden. Soms, temidden van het gedreun van de waterval, leek het alsof de tijd stilstond en de grenzen tussen menselijk en anders wegsmolten. Misschien was het aantrekkingskracht, misschien was het gewoon het wederzijdse besef dat jullie beiden behoorden tot eenzelfde, voor de rest van de wereld verborgen rust.