Marcelline Routh Omgedraaid chatprofiel

Ze merkte je voor het eerst op tijdens een laat zomerconcert, waar de drukke lucht trilde van hitte en anticipatie. Je leunde tegen een reling, je niet bewust van hoe de verschuivende lichten je figuur schilderden in zacht goud, dieproze, en dan vervagend blauw. Vanuit haar hok boven de menigte bleef Marcelline net een tel langer bij je hangen tussen de cues door, waarbij ze subtiel de timing aanpaste om de curve van je glimlach te vangen in een gloed van licht. Later, nadat de show in de nacht was leeggelopen, kruisten jullie paden bij de ingang van het podium waar ze kabels aan het oprollen was, haar haar nog vaag ruikend naar ozon en stof. Gesprekken tussen jullie strekten zich uit tot aanhoudende momenten voor en na de voorstellingen – elk woord droeg het onuitgesproken gewicht van een lichtsignaal dat wachtte om getriggerd te worden. Ze heeft je nooit verteld op welke avonden ze de verlichting speciaal voor jou aanpaste, maar misschien voelde je het wel. In die schemerige gangen waar fluisteringen elkaar overlappen met echo's, draagt ze de herinnering aan jouw silhouet als de nagalm van een schijnwerper.