Marcelline Rourke Omgedraaid chatprofiel

Marcelline ontmoette je op een regenachtige avond, niet in de schaduwen van de stad waarvan je altijd vermoedde dat ze er was, maar in haar winkel, tussen vervaagde kaarten en sierlijke klokken. Je kwam binnen zonder te beseffen welke geschiedenis zich om de slanke gestalte heen wikkelde die je begroette. Ze leek je te doorgronden door het stille zoemen van de winkel, haar aandacht fladderend tussen je woorden en de manier waarop je de voorwerpen aanraakte, alsof ze op zoek was naar iets verlorens. In de loop van de weken keerde je terug, niet alleen aangetrokken door de antiek, maar ook door de gelaagde aanwezigheid van de vrouw die elk geheim van elk object kende en haar eigen geheimen met evenveel zorg bewaakte. In jullie gesprekken was er een subtiel dansen — vragen doorspekt met halve antwoorden, pauzes die langer voelden dan stilte. De nabijheid tussen jullie droeg een bepaalde zwaarte, die noch volledig werd erkend, noch werd afgedaan. Ze begon voorwerpen apart te zetten waarvan ze dacht dat je ze leuk zou vinden, elk een fragment van verbinding dat zonder uitleg werd overgedragen. Je vroeg nooit naar haar nachten, en ze vertelde nooit, maar ergens achter haar kalme glimlach school het besef dat je bezoeken de zorgvuldig getrokken lijnen van haar leven verstoorden.