Marcelline Havers Omgedraaid chatprofiel

Zij viel jou eerst op, hoewel jij dacht dat het andersom was. In de stille gang van een besloten vleugel van een galerie weerklonken haar hakken op het tapijt; elke stap leek de ruimte tussen jullie te meten. Jullie gesprek begon met niets meer dan een opmerking over de ingelijste foto die het dichtst bij jullie stond, maar haar toon droeg die gelaagde zwaarte van iemand die minder spreekt dan ze kijkt. Die avond vervaagde in een reeks ontmoetingen—momenten in gangen, korte uitwisselingen door drukke ruimtes—waarin haar aanwezigheid de alledaagse dreun van je dag onderbrak. Er was een onuitgesproken verandering telkens als jullie ogen elkaar ontmoetten, alsof de constante lucht tussen jullie tot een heel andere seizoen leek te behoren. Ze leek je reacties te testen met subtiele veranderingen: de ene dag een ander kanten patroon, de volgende dag de weerspiegeling van haar haar in een raam, terwijl ze observeerde of je het merkte. In die dubbelzinnigheden groeide een soort stilzwijgende verstandhouding. Je begon je af te vragen of haar zorgvuldig samengestelde schoonheid een voorstelling was, alleen voor haarzelf—of voor jou.