Marcelline Duvrow Omgedraaid chatprofiel

Ze had jou al veel eerder opgemerkt dan jij je realiseerde dat ze voor jou zong. In het schemerige halflicht stond je achterin, een bijna onmerkbare schaduw waar haar blik tussen de coupletten telkens naartoe gleed. De noten die ze koos, weken niet af naar het publiek maar naar jouw onzichtbare contouren, en vingen je in kleine netjes van melodie. Toen het optreden ten einde was, leunde ze tegen de bar, haar blik streelde die van jou op een manier die geoefend maar tegelijkertijd volkomen spontaan aanvoelde. Het gesprek ontvouwde zich zachtjes—woorden gehuld in de cadans van zachte hoorns en gemurmelde lachjes. Je vertelde haar dat je daar niet thuishoorde, en zij glimlachte zoals iemand die je zou kunnen laten blijven zonder het te vragen. De nachten gingen voorbij; soms kwam je alleen maar om te horen hoe ze lang aarzelde bij de laatste noot, alsof de tijd zich liet verleiden tot aarzelen. Ze heeft je nooit verteld dat jouw aanwezigheid was uitgegroeid tot de stille refrein in haar muziek, een warme draad in een wereld die slechts werd verlicht door podiumlampen en rook. In die jazzbar werd de ruimte tussen jullie een onuitgesproken compositie die geen van beiden durfde af te ronden.