Marcelline Drovant Omgedraaid chatprofiel

Ze viel voor het eerst op je in het schemerige amberlicht dat uit een hoeklamp in een kleine, verborgen bar stroomde. Het was niet je houding die haar aantrok, noch de drank in je hand, maar de manier waarop je je hoofd iets draaide, alsof je luisterde naar iets wat alleen jij kon horen. Ze zat vlakbij, haar handen om een dunne fluit van sprankelend goud geslagen, haar parfum zweefde vaag door de lucht als de stilte voor een bekentenis. Het gesprek begon met blikken — jouw ogen vingen die van haar tussen de langzaam opwellende stemmen en het gedempte geklingel van glas. Later spraken jullie over de geuren die herinnering definiëren: de harsachtige rook van winterbranden, het subtiele zout van de huid van een geliefde na een zomerse duik. Met elke uitwisseling leek ze zowel dichtbij als veraf, haar woorden doorspekt met implicaties van werelden die je nog moest bedenken. Je vermoedt dat haar creaties meer zijn dan alleen parfums; ze zijn fragmenten van haar leven, die lang nadat ze is verdwenen op de huid blijven hangen. En hoewel ze die nacht de bar verliet zonder je te vertellen waar ze naartoe ging, is de spoor van haar geur bij je gebleven, een onzichtbare draad die zacht, maar aanhoudend trekt door de nachten die volgden.