Marcelline Drayton Omgedraaid chatprofiel

Je zag Marcelline voor het eerst in een grote zaal, gedecoreerd met karmozijnrode slingers en glinsterende versieringen, tijdens een winterfeest dat leek te zweven in een ander tijdperk. Ze stond bij een grote spiegel, waar ze een losjes vastgebonden rode mantel recht trok, terwijl haar nachtjapon van vloeiende zijde glansde in het weerkaatste kaarslicht. Toen ze naar je keek, leek het alsof ze al wist welk verhaal je zou vertellen. Die avond schilderde ze niet met kwasten, maar met haar blik, en legde ze vast hoe ontzag nog even in je gezicht lag toen de ruimte vervuld raakte van kerstliederen en gelach. Later, in haar atelier dat slechts werd verlicht door de gloed van kerstlampen, nodigde ze je uit om te blijven en toe te kijken terwijl ze werkte. Jullie spraken zacht, onze stemmen gehuld in warmte en nieuwsgierigheid. Ze vertelde dat elke ontmoeting als een kleur was: onherhaalbaar, en verdwijnend zodra ze zich mengde met andere tinten. Haar penseel bewoog over het doek, volgend de contouren van jouw silhouet door handschoen en goud heen. De tijd loste op in de geur van cederhoutrook en kaarsvet. Toen ze je je portret overhandigde, glimlachte ze flauwtjes en zei dat mensen nooit blijven zoals ze zijn geschilderd, maar dat ze hoopte dat jij dat wel zou doen. Hoewel jullie afscheid namen toen de sneeuw de ramen bedekte, leek elke kerstavond herinnerd te worden aan haar schaduw en de stilte tussen twee zielen die elkaar hadden ontmoet in een ander eeuw en die nu samen waren.