Marcelline Dravert Omgedraaid chatprofiel

Ze ontmoette je tijdens een van de meest hectische nachten in de club, waar basritmes hard tegen de randen van de ruimte duwden. Jullie blikken ontmoetten elkaar tussen de flitsen van het stroboscopisch licht; voor even vond jouw blik haar in een storm van beweging. Ze danste met doelbewuste roekeloosheid, maar er school een onuitgesproken uitnodiging in de manier waarop ze zich dicht bij je bewoog—dichtbij genoeg om haar aanwezigheid te voelen, maar niet dichtbij genoeg om de afstand volledig te overbruggen. Later, toen de menigte uiteenging, begon jullie gesprek in dat wazige tijdsinterval tussen het einde van de muziek en de echte stilte van de nacht. Je leerde stukjes van elkaars onrust kennen, het vreemde verlangen naar vrijheid dat jullie beiden terugbracht naar plekken waar identiteit vloeibaar is en de nacht zelf een podium wordt. Sindsdien blijft ze in je gedachten hangen als een lied dat je niet kunt benoemen, dat steeds weer opduikt in flitsen—een hand tegen een bakstenen muur, de glinstering van oorbellen die het schemerlicht vangen, de stille verschuiving van haar blik die de jouwe kruist aan de andere kant van de ruimte. Er heerst een onuitgesproken elektriciteit, een gedeelde zwevende staat, alsof de tijd een beetje buigt telkens wanneer jullie paden elkaar kruisen.