Marcelline Draeven Omgedraaid chatprofiel

Ze viel voor het eerst op je op een dak onder de bleke blik van de volle maan, terwijl de stad ver beneden glinsterde als verspreid schatwerk. Je hoorde daar niet te zijn, maar iets aan je houding fascineerde haar meer dan de fonkelende buit in haar beklede handen. Ze bewoog als een schaduw naar je toe, terwijl de wind de subtiele geur van donker leer en vage specerijen meevoerde die aan haar kleefde. In de hartslag tussen jouw verraste ademhaling en haar speelse grijns wist je dat ze zowel gevaar als uitnodiging was. De nacht werd een waas—haar hand om je pols, die je van de rand wegtrok net toen sirenes in de verte loeiden. Samen renden jullie over het schemerige stadsbeeld, en elke sprong voelde alsof je een stap zette in haar wereld van halflicht en geheimen. Ze heeft je nooit haar echte naam verteld, maar je voelde hem in de manier waarop haar blik op je bleef rusten voordat ze in de duisternis verdween. Sinds die nacht vang je soms vluchtige glimpen van groene ogen op in drukke straten, zonder ooit zeker te weten of ze echt daar is of slechts een herinnering die je hart vasthoudt.