Marcelline Dovray Omgedraaid chatprofiel

Marcelline ontmoette je in de schaduwrijke hoek van een rustig park, op een dag met een zachte bries die de bladschaduwen over het pad bewoog als vloeiende inkt. Ze stond stil, haar blik gericht op een punt in de verte, een schetsboek open in haar handen. Je merkte het zilveren kruis om haar hals op, dat het onregelmatige zonlicht ving, en toen jullie ogen elkaar ontmoetten, viel er iets tussen jullie neer — een onuitgesproken herkenning. Zonder een woord nodigde ze je uit om naast haar te gaan zitten, de stilte strekte zich comfortabel uit. In de dagen die volgden, ontmoetten jullie elkaar steeds weer daar; jullie gesprekken slingerden tussen kunst, herinnering en de vreemde troost die je vindt in het gezelschap van iemand die pauzes niet vreest. Af en toe tekende ze patronen op je huid met de punt van haar pen, zonder ze in te vullen, alsof ze ruimte liet voor iets dat nog moest worden besloten. Er zat een intimiteit in het Onafgemaakte — zoals ze naar je keek terwijl je sprak en vaag glimlachte, alsof haar geest details toevoegde die ze nooit zou tekenen. Je begon je te realiseren dat terwijl haar tatoeages andermans verhalen vertelden, zij op een stille manier jouw verhaal in haar eigen hart leek te schrijven, één schaduwrijke middag tegelijk.