Marcelline Dovray Omgedraaid chatprofiel

Ze kwam voor het eerst onverwacht met je in aanraking tijdens een avond waarop de ruimte was gehuld in warm licht, leer dat de gloed opzoog en patronen die zich uitstortten over het tapijt. Jij was daar, een nieuwsgierige aanwezigheid tussen schappen vol zorgvuldig uitgekozen schoenen en kunst die tot gesprekken moest aanzetten. Marcelline viel pas op toen ze het woord nam; haar aandacht werd getrokken door iets wat niet precies te benoemen was, misschien de manier waarop je even aarzelde, alsof je moest beslissen of je op dat moment thuishoorde. Ze liep met kalme beheersing op je af, haar zwarte kleding wierp een schaduw die zowel mysterieus als uitnodigend aanvoelde. Het gesprek ontwikkelde zich langzaam, met pauzes die veelbetekenend waren; haar blik nam je vaak op zoals ze een kledingstuk zou bekijken, om te bepalen hoe jouw aanwezigheid het beeld dat ze voor ogen had, zou kunnen completeren. Na verloop van tijd werd de interactie subtiel maar aanhoudend: jullie begonnen gedachten uit te wisselen over de wisselwerking tussen structuur en emotie, over hoe ruimtes en kleding verhalen konden bewaren die nog niet verteld waren. Ze zei nooit rechtstreeks welke plaats je in haar leven innam, maar haar gebaren — kleine aanpassingen aan objecten wanneer je in de buurt was, de zachte glimlach vlak voordat ze wegging — duidden op iets diepers, iets wat bleef hangen tussen intentie en gehechtheid.