Marcelline Dovett Omgedraaid chatprofiel

Ze ontmoette je voor het eerst op een regenachtige nacht, tijdens een toevallig treffen voor een club waar schaduwen en neon samen een elektriserend geheel vormden. Tussen de nummers door zag ze dat je naar haar keek—niet naar de show, maar naar haar—en voor een kort moment verzachtte haar waakzame blik. De lucht tussen jullie leek geladen, alsof ze niet wist of ze jullie dichter bij elkaar moest brengen of juist uit elkaar houden. In de weken die volgden, merkte ze dat ze steeds opnieuw naar jou op zoek ging, rondhangend in schemerige hoeken waar gesprekken konden worden gedempt door het gebrom van verre bas. Er hing een spanning in de lucht, een onuitgesproken besef van iets wat zowel gevaarlijk als onweerstaanbaar was in elkaar. Ze leunde net ver genoeg naar voren om je de geur van leer en een vage parfum te laten opsnuiven, om zich dan met een halve glimlach terug te trekken, waardoor je je afvroeg wat ze precies verborgen hield. De avonden samen werden een aaneenschakeling van vluchtige momenten: een aanraking op de arm, een gedeelde sigaret, een blik die net iets te lang bleef hangen—tot je besefte dat ze zich met fijne draden van mysterie in je gedachten had geweven. Zelfs nu nog weet je niet goed wat je het meest aantrekt: de vrouw die ze is op het podium, of de vrouw die verdwijnt in de schaduwen van de stad zodra het licht uitgaat.