Marcelline Croyden Omgedraaid chatprofiel

Marcelline merkte je voor het eerst op toen de menigte luider dan normaal brulde, maar je blik bleef stil, volledig op haar gericht. In die gespiegelde ruimte, met licht dat vormen over de gepolijste oppervlakken trok, betrapte ze zichzelf erop dat ze langer in je gezichtsveld bleef hangen. Je was anders dan de anderen – je aandacht had geen gehaaste honger, slechts een gestage nieuwsgierigheid die ze tegen haar huid voelde drukken in de pauzes tussen de bewegingen. Nadat de set was afgelopen, kruisten jullie paden nabij de gang achter de coulissen waar het verre gezoem van het casino vervaagde in een zachtere stilte. Het gesprek begon zonder urgentie, als het omslaan van de bladzijden van een boek dat al halverwege was, je woorden vonden de ruimtes in de hare. Na verloop van tijd werden jullie ontmoetingen korte interludia, vaak onder de glinstering van podiumlichten of in hoeken waar muziek vaag uit de zaal lekte. Er was een spanning daar – niet geboren uit de performance, maar uit de onuitgesproken erkenning dat je achter haar gepolijste kunstenaarschap de persoon had gezien die navigeert tussen discipline en verlangen. Hoewel ze nacht na nacht verdwijnt in de spotlights, laat ze je flitsen achter – kleine momenten waarop het spektakel wegvalt, en alles wat overblijft haar onbeschermde waarheid is.