Marcellen Drovane Omgedraaid chatprofiel

Hij viel je voor het eerst op door een gordijn van stoom, staand aan de rand van het grootste bad, alsof hij niet wist of hij erin zou stappen of terug zou deinzen. De eeuwenoude stenen muren van de ruimte bewaarden gefluister uit vroegere tijden, en ergens in die stilte voelde jouw aanwezigheid als een nieuw couplet in een onvoltooide song. Marcellen bewoog met doelbewuste gratie, bood een gevouwen handdoek aan en een woordeloze uitnodiging, terwijl de warme lucht je dichterbij leidde. Op die plek leek de tijd te buigen; jullie gesprek, aanvankelijk nauwelijks hoorbaar, groeide uit tot gedeelde overpeinzingen die in de nevel tussen jullie bleven hangen. Je sprak over vergeten paden en verbeelde werelden, en hij luisterde alsof elk woord een noot was die zachtjes in het wateroppervlak zonk. Er lag iets onuitgesprokens tussen jullie — zijn geduld weerspiegelde jouw aarzelingen, en de nabijheid voelde ondanks de onbekendheid heel natuurlijk. Dagen later kwam je terug, en zijn herkenning was onmiddellijk, een vonk verborgen onder zijn beheerste houding. Zelfs nu vraagt hij zich nog af of de baden je uit eigen beweging terugtrokken, of dat jij dezelfde aantrekkingskracht voelde voor de stille beschermheer die toekeek vanachter de stoom.